چگونه می‌توانم زبانی را که فراموش کرده‌ام بازیابی کنم؟
آن زبان به خواب رفته است، نه اینکه از بین رفته باشد؛ دوباره خود را در معرض مطالبی که تا حدی به یاد دارید قرار دهید و به‌جای خواندن دوباره کلمات، آن‌ها را به یاد بیاورید.
سال‌ها با زبانی سروکار داشتید؛ شاید در مدرسه یادش گرفتید یا از کودکی به آن زبان حرف می‌زدید. حالا مطمئنید از دست رفته. نرفته. این خبر خوب است: بازگشت به آن سریع‌تر از تصور شماست.
زبانتان را از دست نداده‌اید. غیرفعال شده. پژوهشگران حافظه، ذخیره‌سازی را از بازیابی جدا می‌کنند. بخش بزرگی از آموخته‌هایتان هنوز ذخیره است؛ فقط الان دستتان به آن نمی‌رسد. راهش بسته شده، از بین نرفته. این فرق مهم است، چون می‌شود خیلی زود دوباره بازش کرد.
برای همین برگشتن این‌قدر سریع است. اول بار ابینگهاوس اندازه‌اش گرفت و اسمش اثر صرفه‌جویی است: دوباره یاد گرفتن خیلی کمتر از بار اول تکرار می‌خواهد، و کمتر شدن تلاش لازم نشان می‌دهد آموخته‌ها هنوز در حافظه مانده بودند. بار دوم، یاد گرفتن این کلمه‌ها خیلی سریع‌تر از بار اول پیش می‌رود. از صفر شروع نمی‌کنید. با دورخیز شروع می‌کنید.
و بخشی از زبانتان اصلاً محو نشد. هری باریک، روان‌شناس، کسانی را آزمود که دهه‌ها پیش زبانی خوانده بودند. کلمه‌هایی که زیاد تمرین شده بودند، در آنچه او حافظهٔ دائمی می‌نامید، تقریباً از یاد نمی‌رفتند. شمردن، احوالپرسی، کلمه‌های پرکاربرد: احتمالاً هنوز سالم‌اند، منتظر یک تلنگر.
لازم نیست از صفر یاد بگیرید. لازم است فعالش کنید. اول دوباره خودتان را در معرض مطالبی بگذارید که هنوز تا حدی می‌فهمید. فقط دوباره نخوانید. کلمه‌های قدیمی را سریع یادآوری کنید و بگذارید هر کلمه، کلمهٔ بعدی را هم به یادتان بیاورد. چند جلسهٔ متمرکز، خیلی بیشتر از آنچه یاد می‌دهند، دانسته‌های قبلی را زنده می‌کنند.
در Synapse با «افزودن کلمات»، کلمه‌هایی را که قبلاً بلد بودید ثبت می‌کنید؛ بعد هرکدام را به یاد می‌آورید و به یادآوری‌تان نمره می‌دهید. بر پایهٔ اثر صرفه‌جویی، آنچه راحت یادتان می‌آید دیرتر مرور می‌شود و بقیه زودتر. پس کلمه‌ها زود برمی‌گردند و می‌مانند.
پس قیدش را نزنید. آن زبان غیرفعال است، نه از دست رفته، و با اثر صرفه‌جویی، برگرداندنش سریع‌تر از تصور شماست. چراغ را دوباره روشن کنید. با Synapse شروع کنید.
