Կարո՞ղ են մեծահասակները լեզու սովորել նույնքան լավ, որքան երեխաները:
Այո՛. երեխաներն ուղղակի ավելի շատ ժամանակ ունեն, իսկ մեծահասակները սովորում են գիտակցաբար, ուստի կապեք յուրաքանչյուր բառ հնչյունների, պատկերների և համատեքստի հետ:
Տարիներ շարունակ լեզու եք սովորում։ Իսկ երեխան, որը հազիվ է կոշիկի կապերը կապում, այդ լեզվով ձեզնից լավ է խոսում։ Ինչպե՞ս է դա հնարավոր։ Բոլորն ասում են, որ երեխաներն ավելի ընդունակ են, իսկ դուք ձեր պահը բաց եք թողել։ Մնում է մեկ հարց. իսկ դուք կարո՞ղ եք։ Իսկ եթե ձեր ու այդ երեխայի համեմատությունը հենց սկզբից անարդա՞ր էր։
Երեխաներն ունեն մեկ իրական առավելություն։ Առաջին ամիսներին նորածինը լսում է հնչյունների տարբերություններ, որոնք մեծահասակները չեն նկատում։ Մեկ տարեկանում նա մեծ մասամբ կորցնում է իր լեզվում չեղած հնչյունները տարբերելու կարողությունը։ Այդ շրջանն իրական է, բայց կարճատև. ամբողջ կյանքի առավելություն չէ։ Իսկ դուք կարող եք այն, ինչ նորածինը չի կարող. գիտակցաբար մարզել լսողությունը։
Երեխաների ամենամեծ առավելությունը ժամանակն է՝ ավելի քան 15 000 ժամ պասիվ ընկղմում լեզվի մեջ։ Դա չունեք. ունեք աշխատանք, պարտականություններ։ Ուստի ձեզ պետք են մեթոդներ, որ ամեն ժամից ավելին տան։
Երեխաներն ունեն հնչյունները տարբերելու կարճատև շրջան և շատ ժամանակ։ Բայց դրանցից ոչ մեկը ձեր՝ ռազմավարական մոտեցմամբ սովորելու կարողությունից կարևոր չէ։ Քերականությունն ավելի արագ եք ընկալում, նպատակով եք սովորում, ստեղծում արդյունավետ համակարգեր։ Մի հարցրեք՝ «Կարո՞ղ եմ լեզու սովորել»։ Հարցրեք՝ «Ինչպե՞ս»։
Ուղեղը բառը մեկ տեղում չի պահում։ Այն պահում է բառը որպես ցանց՝ կապված բազմաթիվ հատվածների հետ։ Թարգմանությամբ ֆլեշքարտը ստեղծում է միայն մեկ թույլ կապ՝ օտար բառի հնչյունի և հայերեն բառի միջև։ Իսկ ձեր մայրենի բառե՞րը։ Դրանք ունեն տասնյակ կապեր՝ հնչյունների, պատկերների, զգացմունքների և ապրած պահերի հետ։ Հենց այդ ցանցն է դրանք պահում տարիներ շարունակ։ Մեկ թույլ կապն արագ է խզվում։
Փխրուն հիշողությունները ծնվում են մեկ կապից, ամուրները՝ շատերից։ Ուղեղը բառերն ընկալում է երկու ուղիով՝ խոսքային և տեսողական։ Երկու ուղիով էլ պահված բառերն ավելի երկար են հիշվում։ Պայվիոն դա ցույց տվեց պարզ փորձով։ Մարդիկ անգիր էին անում բառերի ցուցակներ, և «շուն»-ի պես կոնկրետ բառերը հիշում էին մոտ երկու անգամ ավելի հաճախ, քան «արդարություն»-ի պես վերացական բառերը։ Կոնկրետ բառերը միացնում են երկու ուղին էլ, վերացականները՝ հիմնականում մեկը։ Ավելացրեք հնչյուն, զգացում և ձեր փորձը, և բառը կարող է ունենալ տասնյակ կապեր, ամեն մեկը՝ վերադարձի ուղի։ Սա բազմազգայական կոդավորում է, և հենց այսպես եք հիշում մայրենի լեզվի բառերը։ «Շուն» բառը չեք թարգմանում։ Տեսնում եք շանը, լսում նրա հաչոցը, զգում նրա բուրդը։ Յուրաքանչյուր նոր բառի համար հիշելու այդքան ուղի ստեղծեք։ Հենց դրա համար է ստեղծված Synapse-ը. ինքներդ եք ընտրում պատկերները, ամեն բառ լսում եք լեզվակրի արտասանությամբ և ավելացնում ձեր համատեքստը։ Ամեն զգայարան, որ գործի եք դնում, բառը հիշելու ևս մեկ ուղի է։
Լեզվի գեն ձեզ պետք չէ։ Հատուկ տաղանդ պետք չէ։ Պետք չէ արտասահման տեղափոխվել կամ սկսել մանկուց։ Մեծահասակ լինելն առավելություն է։ Պետք է ճիշտ մեթոդ և հետևողական պրակտիկա։ Եթե սովորել եք ձեր մայրենի լեզուն, կարող եք սովորել նաև ուրիշը։
Մեծահասակ եք, և դա է ձեր առավելությունը։ Այս մեթոդն աշխատում է, որովհետև ամուր ու երկարատև հիշողություններ է ձևավորում։ Կարող եք լեզու սովորել։ Զգացեք, թե ինչ է նշանակում լեզուն ճիշտ սովորել։ Փորձեք Synapse-ն այսօր։ Եկեք սկսենք։
